Szpice japońskie i niemieckie są zdecydowanie bardziej do siebie podobne niż samojed i szpic japoński. Pod względem ogólnego wyglądu wykazują wiele cech wspólnych: lisowaty pysk i spiczaste uszy.

Główne różnice to między innymi krótszy pysk u szpiców niemieckich (szczególnie u odmiany miniaturowej) oraz ich bardziej kwadratowa i zwarta sylwetka, podczas gdy szpic japoński jest bardziej harmonijny i przypomina kształtem prostokąt. Zauważyłam także, że u szpiców niemieckich znacznie częściej pojawiają się zacieki pod oczami (tzw. „łezki”), choć może to być kwestia indywidualna.

Jeśli chodzi o umaszczenie – szpic japoński występuje wyłącznie w czystym, śnieżnobiałym kolorze. Szpic niemiecki natomiast oferuje bardzo szeroką gamę barw – od białego, przez kremowy, pomarańczowy, sobolowy, aż po czarny, wilczasty i inne odcienie.

Pod względem charakteru obie rasy mają wiele cech wspólnych – są inteligentne, przyjazne i czujne. Jednak szpic japoński jest zazwyczaj spokojniejszy i znacznie mniej szczekliwy niż szpic niemiecki, który słynie ze swojej wokalności i skłonności do alarmowania o każdym ruchu.

Szpic Japoński vs Szpic Niemiecki

Przede wszystkim różnicę widać w wielkości: samoyed osiąga wysokość od 48 do 60 cm w kłębie, podczas gdy szpic japoński jest znacznie mniejszy, mierząc od 30 do 38 cm. Szpic jest też zdecydowanie delikatniejszy w budowie – samoyed to pies o masywnej, mocnej sylwetce i grubej kości.

Rysy samoyeda są bardziej miękkie i zaokrąglone, natomiast szpic japoński charakteryzuje się wyraźnie zaznaczonymi, spiczastymi liniami. Od czubka nosa, przez uszy i kształt głowy, aż po łapy – wszystko u szpica ma bardziej „ostre” i smukłe kontury. Głowa szpica jest delikatna i przypomina lisa, podczas gdy samoyed ma masywną głowę, grubszy pysk i zaokrąglone uszy.

Różnice widać również w ogonie. U szpica japońskiego jest on zawsze noszony wysoko nad grzbietem. Samoyed natomiast nosi ogon luźniej – może lekko opadać na bok.

Kolejną istotną różnicą jest kolor sierści. Szpic japoński występuje wyłącznie w czystym, śnieżnobiałym umaszczeniu, natomiast u samoyeda dopuszczalne są odcienie od białego do kremowego.

Choć obie rasy mają pewne podobieństwa charakterologiczne i obie są przyjacielskie, to samoyed bywa bardziej niefrasobliwy i beztroski, natomiast szpic japoński jest zwykle bardziej czujny, ostrożny i – jak często mawiają właściciele – trochę „koci” w swoim zachowaniu.

Szpic Japoński vs Samoyed

Rodowód... I co dalej?

Wielu osobom może się wydawać, że jeśli pies ma rodowód, to wszystko jest w porządku. Jednak warto dokładnie sprawdzić, co kryje się w rodowodzie naszego przyszłego pupila! Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, czy pies ma co najmniej cztery lub więcej pokoleń wpisanych w rodowodzie. Brak takiej liczby pokoleń może świadczyć o niepewnym pochodzeniu i braku czystości rasy – szczególnie że szpic japoński nie jest ani rasą tworzoną od nowa, ani odbudowywaną, więc pełny rodowód jest tutaj bardzo ważny.

Brak pełnego rodowodu może skutkować niezgodnym ze wzorcem charakterem lub wyglądem psa. Kolejną ważną kwestią jest unikanie zbyt bliskiego pokrewieństwa w rodowodzie (tzw. inbredu bliskiego stopnia), który może prowadzić do nieprzewidzianych problemów zdrowotnych – a tego na pewno nikt nie chce.

Dlatego bardzo zależy nam na sprowadzaniu psów pochodzących ze zdrowych, wielopokoleniowych linii, o prawidłowym charakterze, które jednocześnie wprowadzają do Polski nowe geny i wzbogacają pulę hodowlaną.

Szpic japoński to stosunkowo zdrowa rasa psów. Najczęściej spotykanym problemem zdrowotnym są luźne rzepki (zwichnięcie rzepek). Schorzenie to ma najczęściej podłoże dziedziczne, dlatego wszystkie nasze psy badamy pod tym kątem u ortopedy weterynaryjnym. 

Sierść szpica japońskiego wymaga odpowiedzialnej pielęgnacji: regularnych kąpieli, czesania, szczególnie w okresie linienia. Nie należy golić ani nadmiernie skracać sierści szpica japońskiego, ponieważ może to uszkodzić jego podszerstek. Dopuszczalne jest jedynie delikatne przycinanie sierści na łapach oraz, jeśli zachodzi taka potrzeba, wokół uszu. Trzeba także pamiętać o regularnym obcinaniu pazurów, ponieważ zbyt długie mogą prowadzić do problemów z chodzeniem, bólu, a nawet deformacji łap.

Szpice japońskie to bardzo inteligentne psy, wyjątkowo podatne na szkolenie. Jeśli zaczniemy pracę z nimi już od szczeniaka, nie tylko wychowamy mądrego i dobrze ułożonego psa, ale także sprawimy, że w przyszłości nauka nowych rzeczy będzie dla niego jeszcze łatwiejsza i przyjemniejsza.

Zdrowie, opieka, szkolenie

Szpic japońskie doskonale odnajują się zarówno w domu z jedną osobą, jak i w większej rodzinie. Mimo to zazwyczaj wybierają sobie jedną, ulubioną osobę, do której są szczególnie przywiązane. To psy aktywne, wesołe i przyjacielskie. Uwielbiają uwagę swoich właścicieli, chętnie dają się głaskać, brać na ręce i nosić. Idealnie nadają się do aktywnego trybu życia i chętnie biorą udział w psich sportach, ale równie dobrze odnajdują się podczas leniwych dni spędzanych na kanapie.

Choć szpice japońskie to psy towarzyskie, mogą na początku być nieco nieufne wobec obcych. Nie jest to jednak rasa nadmiernie szczekliwa – spośród wszystkich szpiców to właśnie szpice japońskie uchodzą za najmniej hałaśliwe. Warto jednak pamiętać, że mimo wszystko to wciąż szpic, dlatego naturalna czujność może się czasem pojawić.

Charakter

Po wielu latach, w czerwcu 2017 roku, wraz z naszym powrotem z Anglii do Polski, szpic japoński ponownie pojawił się w Polsce. Przyjechała z nami Yuki (Snowflake Princess), która miała wtedy około półtora roku. Obecnie Yuki jest najstarszym szpicem japońskim w Polsce, a jej historia na stałe wpisała się w początki naszej hodowli.

Przez kilka miesięcy Yuki była jedynym szpicem japońskim w Polsce, aż w grudniu 2017 roku pojawiła się kolejna suczka tej rasy, Marymay Akira, która przyjechała z Ukrainy do hodowli Active Team FCI. Dwa lata później, w sierpniu 2019 roku, właśnie w tej hodowli urodził się pierwszy miot szpiców japońskich w Polsce, którego mamą była Akira. Nasza Yuki jednak miała swóh pierwszy miot dopiero w 2022 roku.

Pierwsze szpice japońskie pojawiły się w Europie w 1973 roku, zostały sprowadzone z Japonii do Szwecji. W Polsce pierwsza para szpiców japońskich pojawiła się dopiero w 1998 roku – zostały one importowane właśnie ze Szwecji (były to Rowleys Martini Bianco oraz Noidens Just White Magic) do hodowli Nord-Stern. Niestety, para ta nigdy nie doczekała się potomstwa.

Miałam okazję osobiście porozmawiać z ówczesną właścicielką hodowli Nord-Stern. Nie chciała udostępniać publicznie dokumentów ani zdjęć swojej pary szpiców, dlatego nie znajdziemy ich dziś w łatwo dostępnych materiałach. Miałam jednak możliwość zobaczyć zdjęcia tych psów i muszę przyznać, że były naprawdę ładne. Wspomniała również, że porównując swoje psy z przedstawicielami rasy, których spotykamy obecnie, jej szpice japońskie były zdecydowanie nieco mniejsze.

Szpic Japoński w Polsce

Choć od zakończenia powojennego okresu niepokojów minęło wówczas już 14 lat, kwestia bezpieczeństwa publicznego wciąż była żywa w pamięci społeczeństwa. Z historycznego punktu widzenia jest więc zrozumiałe, że psy te były postrzegane jako „psy stróżujące dom” i rzeczywiście często pełniły taką funkcję. Pod koniec lat 50. XX wieku, w ciągu jednego roku, szpice japońskie stanowiły około 40% wszystkich psów zarejestrowanych w Japonii.

Wraz z poprawą sytuacji bezpieczeństwa rola większość ras psów zaczęła odgrywać rolę towarzysza, a cel hodowli został dostosowany do nowych potrzeb. Nie trzeba dodawać, że szpic japoński doskonale sprawdza się jako pies do towarzystwa – przede wszystkim dzięki swojej czystości, łagodnemu usposobieniu oraz temu, że nie wydziela charakterystycznego „psiego zapachu”. Obecnie rasa ta jest na całym świecie uznawana jako pies do towarzystwa.

Szpic japoński należy do pięknej i pierwotnej grupy psów typu szpic. Szpice to jedna z najstarszych grup psów, charakteryzująca się wieloma wspólnymi cechami, takimi jak trójkątna głowa, małe, stojące i spiczaste uszy oraz wydłużony, szpiczasty pysk.

Rasa została wyhodowana w Japonii w latach 20. i 30. XX wieku i została nazwana „szpicem japońskim” w 1949 roku. Wywodzi się od białych szpiców, które przybyły z Kanady, Mandżurii i Europy między końcem okresu Taishō a początkiem okresu Shōwa (około 1926 roku). Nie zachowały się żadne dokładne zapisy dotyczące tego, w jaki sposób przodkowie tej rasy trafili do Japonii. Istnieją różne teorie na temat pochodzenia szpica japońskiego, jednak konkretne informacje nie są znane. Tradycyjnie szpic japoński był uważany za „psa domowego i psa stróżującego dom”. W 1959 roku, wraz z powstaniem NSA (Nippon Spitz Association - Stowarzyszenie Szpiców Japońskich), ustalono oficjalny wzorzec rasy.

Pochodzenie i historia rasy

Japanese Spitz FCI/ZKwP Kennel

POLLY LAND FCI